๔๒๗. |
สจฺจํ หเว สาธุตรํ รสานํ. |
|
ความสัตย์นั่นแล ดีกว่ารสทั้งหลาย. |
|
สํ. ส. ๑๕/๕๘. ขุ. ชา. ๒๕/๓๖๐. |
|
|
๔๒๘. |
สจฺจํ เว อมตา วาจา. |
|
คำสัตย์แล เป็นวาจาไม่ตาย. |
|
สํ. ส. ๑๕/๒๗๘. ขุ. เถร. ๒๖/๔๓๔. |
|
|
๔๒๙. |
สจฺเจน กิตฺตึ ปปฺโปติ. |
|
คนได้เกียรติ (ชื่อเสียง) เพราะความสัตย์. |
|
สํ. ส. ๑๕/๓๑๖. ขุ. สุ. ๒๕/๓๖๑. |
|
|
๔๓๐. |
สจฺเจน อตฺเถ จ ธมฺเม จ อหุ สนฺโต ปติฏฺิตา. |
|
สัตบุรุษได้ตั้งมั่นในความสัตย์ที่เป็นอรรถและเป็นธรรม. |
|
สํ. ส. ๑๕/๒๗๘. ขุ. สุ. ๒๕/๔๑๒. ขุ. เถร. ๒๖/๔๓๔. |
|
|
๔๓๑. |
สจฺจมนุรกฺเขยฺย. |
|
พึงตามรักษาความสัตย์. |
|
ม. อุป. ๑๔/๔๓๖. |